Weekly market prep — niedzielne przygotowanie tygodnia tradera

Niedzielne przygotowanie tygodnia to nie kolejna procedura, którą trzeba odhaczyć — to dwie godziny pracy, które kosztują najmniej, a oszczędzają najwięcej nerwów w środku tygodnia. Od dwudziestu lat patrzę na tych samych traderów detalicznych, którzy wpadają w panikę w środę o piętnastej, bo Powell przemawiał za pięć minut, a oni dowiedzieli się o tym właśnie z paska CNBC. Dobra niedziela to przede wszystkim taka, po której w środę nie ma żadnych niespodzianek.

Co właściwie składa się na weekendowe przygotowanie

W praktyce mówimy o trzech blokach. Pierwszy to kalendarz makro tygodnia — przegląd publikacji danych, decyzji stóp procentowych oraz wystąpień prezesów banków centralnych. Drugi to wykresy interwałów dziennego i tygodniowego na głównych parach, czyli ocena trendu i kluczowych poziomów wsparcia i oporu, do których cena może w nadchodzących dniach wrócić. Trzeci, najczęściej pomijany, to uczciwy przegląd minionego tygodnia w dzienniku — które transakcje były zgodne z planem, gdzie pojawiła się emocja, jak wyglądał sen i koncentracja.

Cały sens tego rytuału polega na jednym założeniu: dziewięćdziesiąt procent reakcji na newsy w trakcie tygodnia ma cię nie kosztować nic, ponieważ wcześniej zaplanowałeś, co zrobisz, gdy się pojawią. Pełen wykład o roli tygodniowego rytmu sesji znajdziesz w naszym kursie pod adresem workflow tradera — warsztat praktyczny.

Kalendarz makro — co naprawdę warto zaznaczyć

Kalendarz otwieram w widoku tygodniowym i filtruję na publikacje o wysokim wpływie dla walut, które aktualnie mam w pozycji albo planuję otworzyć. Konkretne narzędzia i filtry, których używam na co dzień, opisałem osobno w tekście economic calendar tools, a samą metodologię pracy z kalendarzem szerzej w kalendarz ekonomiczny — jak używać. Tutaj chodzi o coś innego: o zaznaczenie tych dwóch, trzech wydarzeń, które realnie ruszą rynkiem.

Lista, na której skupiam się w każdą niedzielę, jest krótka. NFP w pierwszy piątek miesiąca, CPI w Stanach i strefie euro w połowie miesiąca, decyzje Fed, EBC, Bank of England oraz Bank of Japan w ich terminach. Dochodzą do tego wystąpienia Powella, Lagarde, Baileya oraz Uedy — każde z nich potrafi przesunąć główną parę o pięćdziesiąt do stu pipsów w pierwszych minutach. Po takich wystąpieniach gwałtownie zmienia się także przepływ zleceń (order flow), dlatego komunikaty traktuję poważniej niż samą decyzję o stopach.

Każde z tych wydarzeń zapisuję w notatniku z czterema kolumnami: data, godzina w czasie środkowoeuropejskim, prognoza konsensusu i wartość poprzednia. Zajmuje to kwadrans i daje mi w środę dokładnie tę przewagę, której potrzebuję — wiem już od niedzieli, że Powell mówi o dwudziestej, a EBC ogłasza decyzję w czwartek o czternastej piętnaście.

Wykresy interwału dziennego i tygodniowego

Drugi blok zabiera mi około czterdziestu minut. Przechodzę przez sześć par, które realnie handluję — najczęściej są to EUR/USD, GBP/USD, USD/JPY, AUD/USD, USD/CAD oraz złoto w zestawieniu XAU/USD. Na każdej oglądam najpierw interwał tygodniowy, żeby zobaczyć dominujący trend w perspektywie kilku miesięcy, a potem interwał dzienny, na którym zaznaczam dwa do trzech kluczowych poziomów: ostatni szczyt swingu, ostatni dołek oraz okrągłą cenę, do której rynek lubi wracać. Tyle wystarczy.

„Najlepsze przygotowanie do tygodnia handlu nie polega na przewidywaniu, dokąd pójdzie rynek. Polega na ułożeniu listy poziomów i wydarzeń, na które będziesz reagować, jeżeli i kiedy się pojawią." — Brett N. Steenbarger, The Daily Trading Coach, Wiley, 2009

Hipotetyczny przykład z poniedziałkowego rana. EUR/USD na interwale tygodniowym pokazuje trzymiesięczny trend wzrostowy z dołka 1,0680, ale w piątek zamknął się tuż pod tygodniowym oporem przy 1,1020. Na interwale dziennym widać konsolidację między 1,0950 a 1,1020 od dwóch tygodni. Plan na nadchodzący tydzień jest prosty: dwie strefy zainteresowania, czyli wybicie 1,1020 z potwierdzeniem i powrót do dolnej krawędzi przy 1,0950 z reakcją popytu. Nie szukam trzeciego scenariusza — to byłoby już naciąganie sytuacji.

Dwa do trzech setupów do obserwacji

Z analizy wykresów wypisuję maksymalnie trzy konkretne setupy. Każdy zawiera parę, kierunek, strefę wejścia, miejsce stop-lossa przy najbliższym ekstremum oraz pierwszy realistyczny cel zysku. Wyższa liczba kandydatów to znak, że wszystko mi się podoba, a to w środku tygodnia kończy się rozproszeniem uwagi i nadhandlowaniem.

Zapisuję je w identycznym formacie co publikacje makro: para, kierunek, strefa wejścia, stop, pierwszy cel, ryzyko procentowe na transakcję. Jednoprocentowa reguła zarządzania pozycją działa tylko, gdy stosujesz ją wszędzie, dlatego rozmiar zlecenia obliczam jeszcze w niedzielę. W poniedziałek rano wystarczy potwierdzić cenę i wystawić zlecenie oczekujące albo cierpliwie czekać.

Uczciwy dziennik minionego tygodnia

Trzeci, najczęściej omijany blok to przegląd dziennika tradera za ostatnie pięć sesji. Patrzę przede wszystkim na trzy rzeczy: które transakcje były w pełni zgodne z planem zapisanym w niedzielę, gdzie pojawiła się decyzja impulsywna i jak wyglądały emocje w trakcie tygodnia. Metodologię prowadzenia dziennika i przykładową strukturę dwudziestu pięciu kolumn opisałem w jak prowadzić dziennik tradera oraz w szablonie dziennika tradera.

Jeżeli widzę, że w środę otworzyłem trzy transakcje w trzydzieści minut po dużej stracie z wtorku, to znaczy, że pogoń za stratami stała się problemem i w nadchodzącym tygodniu powinienem mieć ograniczony do dwóch numer transakcji na dzień. Jeżeli widzę, że najlepsze transakcje powstały rano, a po południu większość była bezsensowna, to znaczy, że okno popołudniowe trzeba świadomie zamknąć. Ten przegląd zajmuje dwadzieścia minut, a daje informacje, których żaden analityk z zewnątrz mi nie poda.

Reszta to spokój, gdy w środę przyjdzie news

Dziewięćdziesiąt procent wartości tej niedzielnej pracy ujawnia się w środku tygodnia. Kiedy NFP wyjdzie w piątek o czternastej trzydzieści, wiesz od pięciu dni, że godzinę przed publikacją zamykasz pozycje albo przesuwasz stopy ciaśniej, a po publikacji odczekujesz piętnaście minut. Gdy Powell powie coś nieoczekiwanego w środę wieczorem, masz już z niedzieli zapisaną strefę wejścia na EUR/USD i wiesz, czy jego komunikat tę strefę zmienia.

Cały trik polega na tym, żeby niedziela kupiła ci spokój na pięć następnych dni. Nie musisz wiedzieć, dokąd pójdzie rynek — wystarczy wiedzieć, co zrobisz w trzech scenariuszach. Wersję dzienną tego rytuału opisałem w poranna rutyna tradera. Niedziela jest po prostu makro wariantem tej samej dyscypliny.

Co zrobić jutro w niedzielę wieczorem

1. Otwórz wybrany kalendarz ekonomiczny w widoku tygodniowym, ustaw filtry tylko na publikacje o trzech gwiazdkach dla walut z par, które aktualnie handlujesz, i zapisz w notatniku dwa do trzech wydarzeń o największym wpływie — data, godzina w czasie środkowoeuropejskim, prognoza konsensusu, wartość poprzednia.
2. Przejdź przez sześć par, które realnie handlujesz, zacznij od interwału tygodniowego dla oceny trendu, potem zejdź na interwał dzienny i zaznacz na każdej parze maksymalnie trzy poziomy — ostatni szczyt swingu, ostatni dołek oraz najbliższą okrągłą cenę, do której rynek lubi wracać.
3. Wybierz dwa do trzech konkretnych setupów na nadchodzący tydzień i zapisz dla każdego z nich parę, kierunek, strefę wejścia, miejsce stop-lossa wynikające z najbliższego ekstremum, pierwszy realistyczny cel zysku oraz wielkość pozycji obliczoną wcześniej według jednoprocentowej reguły zarządzania ryzykiem.
4. Otwórz dziennik za ostatnie pięć sesji i odpowiedz uczciwie na trzy pytania — które transakcje były zgodne z planem z poprzedniej niedzieli, gdzie wystąpiła impulsywność lub pogoń za stratami i co poprawisz w nadchodzącym tygodniu, na przykład limit dwóch zleceń dziennie albo zamknięcie okna popołudniowego.
5. Ustaw alerty platformowe na dwadzieścia minut przed każdym z trzech głównych wydarzeń makro i na każdym z trzech poziomów setupowych, żeby w środku tygodnia nie musieć pamiętać o godzinach — masz wtedy pełne pięć dni na reagowanie na plan z niedzieli zamiast na szum sesyjny.