Calmar ratio — stopa wzrostu wobec obsunięcia

W tym artykule

Najważniejsze w skrócie

W przedstawionym wariancie Calmar to roczna składana stopa wzrostu kapitału podzielona przez maksymalne obsunięcie z tego samego okresu.

CAGR i MDD muszą pochodzić z tego samego okna.
MDD jest dodatnią wielkością w mianowniku.
Zerowego MDD nie podstawiaj jako dowodu bezpiecznej strategii.

Zobacz na przykładzie

Calmar: ta sama trzyletnia próba
Dane / obliczenie	Wartość
Kapitał na początku / na końcu	10 000 / 13 310 USD
CAGR z 3 lat	10% rocznie
MDD odczytane z całej ścieżki	20% — założenie przykładu
Calmar	10% / 20% = 0,50

Bez wpłat i wypłat. Sam początek i koniec nie pozwalają obliczyć maksymalnego obsunięcia.

Wynik końcowy nie pokazuje, jak głęboko kapitał spadł po drodze. Calmar dodaje ten kontekst, zestawiając tempo wzrostu z najgłębszym historycznym obsunięciem. Dwie liczby nadal nie zastępują pełnego przebiegu rachunku.

Wariant wzoru używany w tym artykule

CAGR = (wartość końcowa ÷ początkowa)^(1/liczba lat) − 1. Następnie Calmar = CAGR ÷ MDD. Wartości procentowe zapisuj w tych samych jednostkach, np. 0,10 ÷ 0,20.

W obiegu występują różne okna i warianty licznika, także uwzględniające punkt odniesienia. Przed porównaniem sprawdź definicję w raporcie. Samo oznaczenie 36 miesięcy nie jest gwarancją reprezentatywności próby.

Przykład z trzyletniego okresu

Kapitał rośnie z 10 000 do 13 310 USD w trzy lata, bez wpłat i wypłat. CAGR wynosi dokładnie 10%, ponieważ 1,1³ = 1,331. Załóżmy, że pełna krzywa z tego okresu miała maksymalne obsunięcie 20%. Wtedy Calmar = 10% ÷ 20% = 0,5.

Z samych dwóch wartości kapitału nie odtworzysz MDD. Do mianownika potrzebna jest cała analizowana ścieżka, z określoną częstotliwością wyceny.

Taki sam Calmar może ukrywać różny czas poniżej szczytu

Identyczny Calmar może ukrywać różny czas odzyskiwania szczytu. Przyjmij dwa autorskie rachunki obserwowane na początku roku i co kwartał, bez wpłat oraz wypłat. Oba kończą ze 110 ze startowych 100. Używamy wyłącznie tych pięciu obserwacji do pomiaru obsunięcia.

Model pięciu wartości: wynik roczny i MDD jednakowe
Rachunek	Początek; Q 1; Q 2; Q 3; Q 4	Zakończony epizod poniżej szczytu
A	100; 125; 100; 125; 110	Q 1 → Q 3: 2 kwartały
B	100; 80; 90; 100; 110	Początek → Q 3: 3 kwartały

Oba mają CAGR 10%, MDD 20% i Calmar 0,5. A odzyskuje 125 po dwóch kwartałach, ale kończy rok ponownie poniżej szczytu; ten ostatni epizod pozostaje otwarty. B wraca do 100 po trzech kwartałach i kończy powyżej wcześniejszego maksimum.

W raporcie dodaj czas poniżej szczytu i oznaczenie epizodów niezakończonych. Wskaźnik nie pokaże tej różnicy, mimo poprawnego licznika i mianownika. Model nie określa przebiegu między kwartałami, więc rzeczywiste śróddzienne obsunięcia mogłyby wyglądać inaczej. Nie służy wyborowi lepszego rachunku bez uwzględnienia potrzeb użytkownika.

Dlaczego zmiana okna zmienia ocenę

Usunięcie z początku próby dużego spadku może podnieść wskaźnik bez poprawy obecnej strategii. Rzadsze obserwacje mogą ukryć głębszy dołek. Wpłaty i wypłaty wymagają oddzielenia od stopy zwrotu.

Calmar nie opisuje częstości strat, czasu odzyskania szczytu ani przyszłego ryzyka. Przy MDD równym zero iloraz nie jest określony. Przy ujemnym CAGR ujemny wynik nie jest miarą „bezpieczeństwa”; potrzebna jest osobna ocena strat.

Sprawdź, czy rozumiesz