Zobacz na przykładzie
| Szansa wygranej p | Stały zysk : strata | Wynik wzoru f* |
|---|---|---|
| 55% | 1,5 : 1 | 25,00% |
| 50% | 1,5 : 1 | 16,67% |
| 45% | 1,5 : 1 | 8,33% |
Model dwóch stałych wyników, bez kosztów. To wynik matematyczny, nie proponowany procent rachunku. Trzy straty po 25% oznaczają obsunięcie 57,81%.
Wzór może zwrócić 25% kapitału i jednocześnie opisywać model, który źle pasuje do rzeczywistych transakcji. Ważne jest więc nie tylko wykonanie dzielenia, lecz także sprawdzenie, co oznaczają w nim wygrana i strata.
Założenia prostego wzoru
Stawiasz część f kapitału. W razie wygranej dostajesz zysk b razy większy od stawki; w razie przegranej tracisz całą stawkę. Prawdopodobieństwa wynoszą p i 1 − p. Przy tych założeniach f = (b × p − (1 − p)) ÷ b.
Cel to maksymalizacja p × ln(1 + b × f) + (1 − p) × ln(1 − f). Jeżeli dopuszczasz tylko udział w grze lub rezygnację, ujemny wynik f nie oznacza polecenia odwrócenia pozycji — wskazuje brak dodatniej stawki w tym modelu.
Wrażliwość na dane wejściowe
Przy p = 0,55 i b = 1,5 wynik to 0,25. Zmiana p na 0,50 obniża go do około 0,1667; przy p = 0,45 daje około 0,0833. Wszystkie liczby są hipotetyczne.
Trzy pełne straty po 25% bieżącego kapitału pozostawiają 0,75³ = 42,1875% startu, czyli obsunięcie około 57,81%. Prawdopodobieństwo trzech strat w konkretnym bloku trzech niezależnych prób wynosi 0,45³ ≈ 9,11%. Jego odwrotność nie jest średnim czasem oczekiwania na serię.
Identyczne średnie mogą dać różne maksimum logarytmiczne
Te same średnie nie wystarczają do maksymalizacji logarytmu. Porównaj dwa autorskie rozkłady wyniku na jednostkę stawki. W obu wygrana ma prawdopodobieństwo 55% i wielkość + 1,5; średnia strata warunkowa ma wielkość 1.
| Wynik jednostkowy | Prawdopodobieństwo A | Prawdopodobieństwo B |
|---|---|---|
| + 1,5 | 55% | 55% |
| −1 | 45% | 0% |
| −1/7 | 0% | 35% |
| −4 | 0% | 10% |
W B strata warunkowa wynosi (0,35/7 + 0,10 × 4)/0,45 = 1. Oba rozkłady mają średni wynik 0,375. Wstawienie samych p i b do wzoru dwuwynikowego daje f = 25%, lecz w B zdarzenie −4 zeruje wtedy cały kapitał: mnożnik 1 − 4 f = 0.
Dla B właściwa funkcja to g (f) = 0,55 ln (1 + 1,5 f) + 0,35 ln (1−f/7) + 0,10 ln (1 − 4 f), z dziedziną 0 ≤ f < 25%. Jej pochodna zeruje się przy f = 10%; druga pochodna jest ujemna. W A maksimum jest przy 25%. Różnicę tworzy rozkład strat, którego średnia nie zachowuje.
To dokładne modele matematyczne bez opłat, nie ryzyko zalecane w handlu ani oszacowanie prawdopodobieństw. Praca Kelly’ego dotyczy celu logarytmicznego; nie upoważnia do zastąpienia dowolnego rozkładu jego dwiema średnimi.
Koszt nie tylko zmniejsza wygraną
Odjęcie opłaty od dodatniego i ujemnego wyniku zmienia oba czynniki wzrostu kapitału. Standardowy wzór dla straty jednej jednostki przestaje opisywać ten model.
Przesuń diagram w bok, aby zobaczyć całość
Wyłącznie fikcyjny model matematyczny: niezależne powtórzenia, znane p = 0,50, wynik brutto na jednostkę stawki +1,50 albo −1,00. Koszt wynosi 0,10 jednostki stawki przy obu wynikach, więc netto to +1,40 albo −1,10. f jest częścią kapitału przeznaczoną na stawkę, nie udziałem maksymalnej straty. Pokazane jednostki kapitału są umowne; nie są to warunki brokera ani oszacowanie strategii. Dokument J. L. Kelly Jr.: A New Interpretation of Information Rate potwierdza: kryterium wzrostu opiera się na ważonych logarytmach czynników zmieniających kapitał.
Dla tego modelu g(f) = 0,50 ln(1 + 1,40f) + 0,50 ln(1 − 1,10f), przy 0 ≤ f < 1/1,10. Warunek g′(f) = 0 daje f = (0,50 × 1,40 − 0,50 × 1,10) / (1,40 × 1,10) = 15/154 ≈ 0,0974. Maksymalna strata to jednak 1,10f = 3/28 ≈ 10,71% kapitału. Bez kosztu optimum wynosiłoby 1/6. Wynik zależy od sztucznych, dokładnie znanych parametrów i nie stanowi rekomendacji wielkości pozycji na rynku.
Dlaczego średnia wygrana to za mało
Wyniki rynkowe mają różne wielkości, zależności w czasie, koszty i możliwość straty poza stopem. Do pełnego problemu maksymalizacji logarytmu potrzebny jest rozkład wyników, a nie tylko ich średnie. Błąd estymacji i zmiana rynku pozostają nawet przy długiej historii.
Połówka Kelly’ego oznacza połowę wyliczonej stawki, ale nie gwarantuje zmniejszenia obsunięcia dokładnie o połowę. Przykładu 25% nie należy traktować jako proponowanego ustawienia rachunku.
Sprawdź, czy rozumiesz
Jedno krótkie ćwiczenie
Około 2 min · możesz spróbować ponownie
W tym modelu f = 0,10, a wynik ujemny netto to −1,10 jednostki stawki. Jaki udział kapitału znika w tej gałęzi?
- 10%, ponieważ f = 0,10.
- 11%, ponieważ 1,10 × 0,10 = 0,11.
- 1%, ponieważ koszt wynosi 0,10 stawki.
Sprawdź odpowiedź i wyjaśnienie
11%, ponieważ 1,10 × 0,10 = 0,11.
Koszt zwiększa ujemny wynik do −1,10 na jednostkę stawki. Kapitał jest mnożony przez 1 − 1,10 × 0,10 = 0,89.
Jeszcze jedno ćwiczenie
Przy b=1,5 oraz p=0,50 ile wynosi f w prostym modelu?
Sprawdź odpowiedź
0,50 − 0,50/1,5 = 1/6, czyli około 16,67%. To wynik modelu o dwóch stałych rezultatach.

