Wartość oczekiwana — co można wyczytać z dziennika

Siedem małych zysków może nie wystarczyć do pokrycia trzech dużych strat. Dlatego zdanie „mam 70% trafień” nie opisuje jeszcze wyniku strategii. Do oceny potrzebne są rzeczywiste kwoty oraz sposób ich liczenia.

Średni wynik w pieniądzu

Dla dwóch rodzajów wyniku wzór to p × średni zysk − (1 − p) × średnia strata. Stratę wstawiamy jako dodatnią kwotę odejmowaną od zysków. Jeśli są transakcje zerowe, uwzględnij je w całkowitej liczbie obserwacji; wtedy udział strat nie musi wynosić 1 − p.

Przykład: 70% zysków po 50 USD i 30% strat po 200 USD daje 35 − 60 = −25 USD na transakcję. Przy 40% zysków po 200 USD i 60% strat po 100 USD średnia wynosi +20 USD. To rachunek dla założonych rozkładów.

Koszty uwzględnij raz

Najwygodniej użyć wyników netto z wyciągu. Jeśli obliczasz z cen wykonania, spread jest już częścią różnicy cen; prowizje i finansowanie rozlicz zgodnie z dokumentem. Nie odejmuj ich ponownie od wyniku, który już je zawiera.

Podatek zależy od zasad rozliczenia inwestora i nie jest stałą opłatą każdej transakcji. Nie wprowadzaj arbitralnego podatku do wzoru jako zamiennika kosztów wykonania.

Jak poprawnie liczyć jednostki R

Dla każdej transakcji zapisz jej początkowe ryzyko Rᵢ. Wynik tej transakcji w jednostkach R wynosi wynik netto ÷ Rᵢ. Dopiero potem uśredniaj ilorazy. Nie dziel średniego wyniku przez średnie ryzyko, gdy ryzyko zmienia się między zleceniami.

Przykład: +200 USD przy R = 100 USD daje +2R; −100 USD przy R = 200 USD daje −0,5R. Średnia wynosi +0,75R. Iloraz średnich kwot dałby 50 ÷ 150 ≈ 0,33 — inną wielkość.

Zmiana składu serii może odwrócić znak średniej

Średnia całej próby zależy także od tego, jakie sytuacje do niej trafiają. Autorski model ma dwa zaplanowane bloki po 10 wyników netto w tej samej, stałej jednostce R. Blok A: siedem wyników + 2 R i trzy −1 R, razem + 11 R. Blok B: jeden + 2 R i dziewięć −1 R, razem −7 R. To sztuczne listy, nie badanie skuteczności.

Nie zmieniła się kwota R ani wyniki wewnątrz bloków. Zmieniono jedynie skład serii. Dodatnia średnia pierwszej listy nie ustanawia dodatniej średniej drugiej.

W dzienniku opisuj warunki kwalifikowania transakcji do próby i porównuj proporcje grup. Nie dopisuj po fakcie nazw „łatwy” i „trudny rynek” jako reguły rozpoznawania przyszłości; w przykładzie A i B są tylko etykietami zadanych bloków. Rachunek nie dowodzi, że znasz przyszły skład ani potrafisz wybrać korzystną grupę. Pokazuje, dlaczego ogólnej średniej nie przenosi się bez założeń na zbiór o innej strukturze.

Co oznacza dodatnia średnia

Sto czy dwieście transakcji nie ustanawia uniwersalnego progu wiarygodności. Znaczenie mają rozrzut, zależność między wynikami, selekcja danych i zmiany rynku. Jedna duża wygrana może mocno podnieść średnią małej próby.

Porównuj wynik po kosztach z obsunięciem i liczbą obserwacji. Test nowego wariantu na niezależnych danych pomaga ograniczyć dopasowanie do historii, lecz nie gwarantuje przyszłej rentowności.