MAE i MFE: pomiar pozycji i pułapki zmiany wyjścia

MAE i MFE opisują to, co działo się z otwartą pozycją przed jej zamknięciem. Pomagają analizować wyjścia i kontrolować dane, ale nie wyznaczają automatycznie najlepszego stop lossa. Najważniejsze są granice czasu pomiaru: ruch po zakończeniu transakcji nie należy już do jej MAE ani MFE.

Dwie miary, jedna jasno opisana konwencja

MAE, Maximum Adverse Excursion, oznacza największe niekorzystne odchylenie w czasie utrzymywania pozycji. MFE, Maximum Favorable Excursion, opisuje największe korzystne odchylenie. Możesz zapisać je w cenie, pipsach, walucie albo jednostkach początkowego ryzyka R. Raporty nie muszą stosować identycznych jednostek i znaków.

W tym artykule MAE zapisujemy jako dodatnią wielkość straty, np. 20 pipsów, a MFE jako dodatnią wielkość zysku. Jeśli pozycja nie miała korzystnego odchylenia, MFE wynosi zero. Nie mieszaj tej konwencji z raportem, który pokazuje MAE jako wartość ujemną.

Dla stałej pozycji długiej porównuj cenę faktycznego wejścia z ceną, po której można ją zamknąć. W typowym kwotowaniu forex jest to Bid; dla pozycji krótkiej — Ask. Wykres jednej strony ceny może nie wystarczać, szczególnie przy zmiennym spreadzie.

Przykład z prawidłową kolejnością zdarzeń

Załóżmy stałą pozycję długą EUR/USD, wejście 1,10000, początkowy SL 1,09700 i brak sztywnego TP. Poniższe ceny Bid występują w czasie jej życia. Po wzroście cena cofa się i pozycja zostaje zamknięta ręcznie. To ilustracja rachunku, nie rzeczywista historia inwestora.

MAE wynosi 20 pipsów, MFE 50, a zrealizowany wynik cenowy 40 pipsów. Osiągnięte 1,10700 po zamknięciu niczego tu nie zmienia. Przy początkowej odległości stopa 30 pipsów MAE to około 0,67R, MFE 1,67R, a wynik 1,33R przed dodatkowymi kosztami.

Jeżeli od początku działałby TP przy 1,10400 i wykonał się przy pierwszym osiągnięciu tego poziomu, późniejszy wzrost do 1,10500 nie należałby do tej transakcji. Aby badać taki ruch, trzeba zdefiniować odrębny okres obserwacji po wyjściu. Nie wolno przedstawiać go jako MFE zamkniętej wcześniej pozycji.

Jak policzyć wartości i sprawdzić dane?

Dla pozycji długiej, w konwencji cenowej: MAE = maksimum z zera i różnicy „cena wejścia minus najniższy Bid”, a MFE = maksimum z zera i różnicy „najwyższy Bid minus cena wejścia”. Dla krótkiej odwróć kierunek: niekorzystny jest wzrost Ask, korzystny jego spadek. Uwzględnij dokładny przedział od wejścia do wyjścia.

Do przeliczenia pipsów na pieniądze potrzebujesz wolumenu i specyfikacji instrumentu. Przy zmienianiu wielkości pozycji, dokładaniu albo częściowych wyjściach sama odległość ceny nie odtworzy przebiegu wyniku pieniężnego. Zdefiniuj, czy analizujesz pojedyncze wykonanie, całą pozycję, czy serię decyzji.

Odnotuj prowizje, swap i sposób wyceny waluty rachunku. MAE liczone z samej ceny nie jest tym samym co największa chwilowa strata netto. Porównywanie zrealizowanego wyniku po kosztach z MFE przed kosztami wymaga wyraźnego opisu, inaczej wskaźniki będą mylące.

Świeca minutowa może zawierać minimum sprzed wejścia lub maksimum po wyjściu, jeśli pozycja trwała tylko część minuty. OHLC nie odtwarza dokładnej kolejności zdarzeń. Użyj odpowiednio szczegółowych danych albo oznacz oszacowanie jako przybliżone. Nie wpisuj wymyślonej precyzji do dziennika.

Po częściowym wyjściu szczyt ceny nie jest szczytem pełnej pozycji

We własnym hipotetycznym modelu kupujesz 10 jednostek po 100, bez kosztów i przeliczeń walutowych. Cena dochodzi do 110; wtedy sprzedajesz 9 jednostek. Ostatnia zostaje zamknięta przy 120.

MFE samej ceny wynosi 20 jednostek ceny. Pomnożenie go przez początkowy wolumen dałoby 200 jednostek pieniężnych, choć największy łączny wynik na pokazanej ścieżce to 110. Różnica 90 pochodzi z przypisania późniejszego ruchu dziewięciu jednostkom, których już nie ma w pozycji.

Przy wyjściach częściowych zapisz dwie osobne miary: odległość ceny od wejścia oraz największy wynik pomysłu, liczony jako suma realizacji i bieżącej wyceny pozostałego wolumenu. Druga potrzebuje osi zdarzeń wykonania, a nie tylko maksimum świecy. W przykładzie oba wyniki są znane dzięki jawnej kolejności. Przy zmianach wolumenu lub wejściach po różnych cenach nie odzyskasz całej ścieżki pieniężnej z jednego końcowego wiersza.

Dlaczego stop ogranicza to, co obserwujesz?

Historia istniejącej strategii powstała przy konkretnych regułach wyjścia. Stop zamyka pozycje, więc nie obserwujesz ich dalszego przebiegu jako otwartych transakcji. Podobnie TP ucina korzystny ruch. To ograniczenie danych, a nie sygnał, aby po prostu przesunąć oba zlecenia.

Przykład kontrolny: system ma niezmieniany stop 20 pipsów, wykonywany bez poślizgu i luk. W takim modelu zwycięskie pozycje nie mogą wcześniej pozostawać otwarte przy stracie 28 pipsów. Jeśli raport tak pokazuje, sprawdź jednostki, koszt, zakres czasu, modyfikacje stopa i jakość wykonania. Najpierw wyjaśnij sprzeczność.

Wybranie tylko zwycięzców dodatkowo pomija koszt przegranych. Średnie MAE tej grupy nie mówi, ile nowych strat powstanie po zmianie stopa. Nie istnieje uniwersalna reguła „SL = 1,1 razy średnie MAE zwycięzców”. Taki mnożnik może być co najwyżej hipotezą do sprawdzenia.

Wychwyt zysku bez pozornego optimum

W przykładzie 40 / 50 = 80% korzystnego ruchu przed wyjściem. Nie oznacza to, że brakujące 20% było możliwe do rozpoznania i zrealizowania na żywo. Maksimum znasz po fakcie. Próba wyjścia zawsze w szczycie może pogorszyć wyniki całego systemu.

Dla MFE równego zero iloraz jest niezdefiniowany. Dla transakcji stratnej z dodatnim MFE może być ujemny. Ponadto średnia indywidualnych ilorazów różni się od ilorazu sum wyników i MFE. Wybierz jedną metodę, opisz ją i nie zmieniaj jej między okresami.

Nie ma wspólnego celu 70% dla wszystkich strategii. Trendowy trailing, stały cel i częściowe zamknięcia mają odmienne rozkłady. Oceniaj łącznie wynik po kosztach, obsunięcie, ekspozycję i częstotliwość transakcji. Częściowe wyjście nie jest z definicji skuteczniejsze od pozostałych metod.

Od obserwacji do testu nowego wyjścia

Zapisz jedną hipotezę oraz regułę, którą da się zastosować bez znajomości przyszłości. Następnie ponownie przetestuj pełną strategię na danych rynkowych: samo przeliczenie średnich w dzienniku nie odtworzy transakcji po zmienionym stopie. Mogą zmienić się czas pozycji, dostępny kapitał i możliwość kolejnego wejścia.

Rozdziel okres tworzenia pomysłu od okresu sprawdzającego. Zapisuj wszystkie sprawdzane warianty, również nieudane. Porównaj koszty i sąsiednie parametry. Jeśli poszerzasz stop przy stałym planowanym ryzyku kwotowym, przelicz wolumen; nie traktuj większej straty jednostkowej jako bezpłatnej poprawy skuteczności.

Sto transakcji nie daje automatycznej wiarygodności. Znaczenie mają niezależność obserwacji, zakres warunków i liczba wypróbowanych reguł. Krótka próba nadaje się do kontroli rachunku, ale nie uzasadnia mocnego wniosku o przewadze lub ogonach rozkładu.

Narzędzia i zapis do dziennika

MT5 opisuje MAE i MFE w raportach handlowych oraz testerze. TradingView pokazuje excursion w raporcie strategii. Sprawdź zakres danych i metodę konkretnego raportu; nie zakładaj, że zwykły eksport historii każdego brokera zawiera komplet pomiarów. Rozbieżności wyjaśnij na kilku pojedynczych pozycjach.

W dzienniku zapisz identyfikator, wejście, wyjście, stronę ceny, wolumen, jednostkę, MAE, MFE i wersję strategii. Oddziel dane zmierzone od oszacowanych. Dalszy kontekst dają metryki handlu i wartość oczekiwana.

Sprawdź, czy rozumiesz

Jedno krótkie ćwiczenie

Pozycja miała MFE 50 pipsów, wyszła z wynikiem 40, a potem rynek wzrósł jeszcze o 30. Jakie pozostaje MFE tej pozycji?

Sprawdź odpowiedź

50 pipsów. Ruch po zamknięciu jest poza okresem jej życia. Można badać go osobno, ale nie dopisywać do MFE zamkniętej transakcji.

Następny temat: Monte Carlo strategii: symulacja, obsunięcie i ograniczenia →