Asymetryczne pozycje — zysk, ryzyko i wynik po kosztach

Asymetria transakcji oznacza tutaj nierówne rozmiary możliwego zysku i straty. Cel wart trzykrotność planowanego ryzyka może wyglądać atrakcyjnie, ale sama proporcja nie mówi, jak często cel zostanie osiągnięty ani jak duża okaże się strata po wykonaniu zlecenia. Użyteczny plan łączy warunki wyjścia, koszty i ocenę rozkładu wyników.

Nie mieszaj trzech różnych miar

Planowany stosunek zysku do ryzyka porównuje wynik przy celu z wynikiem przy stopie, przy określonych założeniach wykonania. Zrealizowana relacja średniej wygranej do średniej straty powstaje dopiero z raportu zakończonych transakcji. Wartość oczekiwana uwzględnia również częstość obu rodzajów wyników. Te liczby mogą być bardzo różne.

Żeby uniknąć odwracania zapisu, dalej podajemy relację zysk : strata. Zapis 3:1 oznacza więc trzy jednostki potencjalnego zysku na jedną jednostkę planowanej straty. Nie jest informacją o prawdopodobieństwie 75%, 25% ani jakimkolwiek innym. Odleglejszy cel zmienia warunki zakończenia transakcji; nie można zakładać, że dotychczasowa częstość trafień pozostanie taka sama.

Także wysoka skuteczność nie jest bezwartościowa. Jest jednym ze składników rachunku, obok wielkości zysków, strat i kosztów. Błędem jest ocenianie metody wyłącznie po odsetku wygranych albo wyłącznie po dużym mnożniku celu.

Duży cel nie tworzy automatycznie wypukłego profilu

Asymetria planowanych wyjść nie jest tym samym co nieliniowa wypłata instrumentu. Dla długiej pozycji w walutowym CFD o stałym nominale wynik z ruchu ceny jest liniowy: różnica ceny zamknięcia i otwarcia razy liczba jednostek. Taką konstrukcję pokazuje dokumentacja trybów obliczeń MetaQuotes. Podwojenie zmiany ceny przy niezmienionym nominale podwaja wynik z tej zmiany, przed kosztami.

Umieszczenie zwykłego stopa blisko wejścia nie zamienia go w z góry opłaconą premię opcyjną. Dokumentacja zleceń IG wyjaśnia, że normalny stop może zostać wykonany gorzej niż wskazany poziom; dotyczy to także niegwarantowanego stopa kroczącego.

Model 3:1 przed prowizją

Przyjmijmy całkowicie hipotetyczne kupno 10 000 EUR po Ask 1,1000 na rachunku w USD. Planowany stop leży na 1,0900, a cel na 1,1300. Każdy wariant w tabeli zakłada pełne wykonanie po podanej cenie Bid i prowizję 6 USD za całe otwarcie oraz zamknięcie. Nie ma finansowania ani przewalutowania. To założenia modelu, nie oferta konkretnego brokera.

Definiujemy R = 100 USD jako początkową planowaną stratę z ruchu ceny do stopa, przed prowizją. Ta jednostka pozostaje stała przy ocenie trzech wariantów. Nie oznacza największej możliwej straty ani wymaganego depozytu. Kto uwzględnia koszty już w definicji R, otrzyma inne mnożniki i powinien to jawnie opisać.

Dla celu rachunek wynosi (1,1300 − 1,1000) × 10 000 = 300 USD; po prowizji zostaje 294 USD. Planowany stop daje −100 − 6 = −106 USD. Relacja wyników netto to 294 : 106, czyli około 2,77:1, mimo planowanego 3:1 z cen. Spread jest już zawarty w Ask wejścia i Bid wyjścia; nie odejmujemy go ponownie.

Trzeci wiersz opisuje zadany stres, nie prognozę ani granicę najgorszego przypadku. Wyjście na 1,0700 daje −306 USD netto, czyli −3,06 R. W takiej sytuacji pojedyncza zrealizowana wygrana 294 USD nie pokryłaby nawet jednej takiej straty.

Próg opłacalności zależy od pełnych wyników

Materiał CME o wartości oczekiwanej łączy częstość wygranych i strat z ich średnimi rozmiarami. W prostym modelu z dwoma możliwymi wynikami zapisujemy E = p × W − (1 − p) × L, gdzie W jest dodatnim zyskiem netto, L dodatnią wielkością straty netto, a p prawdopodobieństwem wygranej. To założenie modelu, nie odczyt z samej odległości celu.

Dla W = 294 i L = 106 próg zerowego wyniku to p = 106 / (294 + 106) = 26,5%. Przy zadanym p = 30% otrzymujemy 0,30 × 294 − 0,70 × 106 = 14 USD, czyli 0,14 R na transakcję. Przy 25% wynik wynosi −6 USD, a przy 40% +54 USD. Żadna z tych częstości nie została tutaj oszacowana z rynku.

Jeżeli występują wyjścia częściowe, wyniki zerowe, finansowanie lub różne koszty, uwzględnij wszystkie zakończone wyniki netto. Nie podstawiaj do wzoru odległości odległego celu, gdy faktycznie realizujesz zyski wcześniej. Średnia z historycznej próby jest oszacowaniem; nie gwarantuje podobnego wyniku przyszłych transakcji.

Ta sama skuteczność, inny koszt strat

Załóżmy dwie sztuczne serie po 100 transakcji. Obie mają 30 wygranych, lecz w drugiej pięć zwykłych strat zastępujemy gorszym wykonaniem z tabeli. Nie przypisujemy tym zdarzeniom uniwersalnej częstości; porównanie pokazuje wrażliwość rachunku.

W drugim wariancie obliczamy 30 × 294 − 65 × 106 − 5 × 306 = 400 USD. Skuteczność nadal wynosi 30%, ale wynik spada o 1000 USD. Wykres samego odsetka trafień nie ujawni tej różnicy. Nie zakładamy też, że stratę zawsze ograniczy wielkość użyta w pierwotnym planie.

Czy dodatnia średnia procentów zapewnia wzrost kapitału?

Własny odrębny model zmienia sposób wyznaczania ekspozycji, nie konwencję R w poprzednich tabelach. W każdej kolejnej transakcji zysk wynosi 75% bieżącego kapitału albo strata 25%, zatem proporcja nadal wynosi 3:1. Tak wysoki procent jest celowym przykładem matematycznym, nie propozycją ryzyka. Pomijamy koszty i ograniczenia wykonania.

Ustalmy fikcyjną serię trzech wygranych i siedmiu strat. Średnia arytmetyczna dziesięciu zmian procentowych to (3 × 75% − 7 × 25%)/10 = +5%. Kapitał jednak mnożymy: jego końcowy udział to 1,75³ × 0,75⁷ ≈ 0,7154. Początkowe 1000 USD zmieni się w około 715,39 USD, czyli ubytek około 28,46%.

Nie wolno zastosować średnich +5% dziesięć razy jako stałego wzrostu. Ta seria zawiera różne mnożniki, a straty zmniejszają podstawę kolejnych wyników. Przy tych samych mnożnikach kolejność nie zmieni kwoty końcowej, ale może zmienić obsunięcie i wykonalność dalszego handlu. Dodatnia średnia wypłat i dobra asymetria nie dobierają same wielkości pozycji. Oddziel statystyki wyniku pojedynczej próby od ścieżki kapitału przy konkretnej regule ekspozycji.

Jak sprawdzić własną hipotezę?

Porównaj planowane i zrealizowane R, średnią stratę, największe straty oraz udział kilku największych zysków w całym wyniku. Zapisuj koszty i odstępstwa od zasad. Gdy zmieniasz wielkość pozycji, średnia w USD odpowiada na inne pytanie niż średnia mnożników R; zachowaj obie informacje.

Zbadaj reguły na danych niewykorzystanych do ich wyboru, z uwzględnieniem kosztów i słabszych wykonań. Sto transakcji nie jest magiczną liczbą odsłaniającą „prawdziwą przewagę”. Zależności między pozycjami i zmiany warunków rynkowych utrudniają przenoszenie średniej na przyszłość.

Nie zwiększaj celu lub nominału tylko po to, żeby jedna wygrana odrobiła serię strat. Najpierw sprawdź, czy reguła ma sens i jest wykonalna. Szczegółowy rachunek wartości oczekiwanej pozwala rozwinąć analizę bez tworzenia obietnicy wyniku z samej proporcji zysku do ryzyka.

Sprawdź, czy rozumiesz

Jedno krótkie ćwiczenie

W bazowym modelu jedna wygrana daje 294 USD netto, a każda zwykła strata wynosi 106 USD netto. Policz wynik serii jednej wygranej i trzech strat, przy stałym R = 100 USD. Czy planowane 3:1 wystarczyło do odrobienia tej serii?

Sprawdź odpowiedź

294 − 3 × 106 = −24 USD, czyli −0,24 R dla całej serii. Bez prowizji +300 i trzy straty po −100 dałyby zero; cztery prowizje po 6 USD zmieniają wynik na −24 USD. To jawna sekwencja modelowa, nie prognoza jej częstości.

Następny temat: Wartość oczekiwana — co można wyczytać z dziennika →